Pogorzelica jest usytuowana nad wschodnim brzegiem jeziora Konarzewo. Okolice jeziora nazywane są także Bagnem Pogorzelickim. Jest to płytki akwen powstały w obrębie przymorskiej pradoliny. Podobnie jak wiele innych jezior Konarzewo powstało w wyniku procesów zachodzących po ostatnim zlodowaceniu. Ten bagienny obszar sięga na głębokość 2,5 m. Za to lustro wody utrzymuje się na stałym poziomie 2 m n.p.m. Wiekowe sosny dęby przylegają do północnej części jeziora. Jest to teren nazywany Liwskim Lasem. Jezioro oblegają tereny podmokłe, a strefie nadbrzeżnej rośnie wąski pas lasu. Tereny jeziora Konarzewo zamieszkuje coraz więcej gatunków ptaków wodno-błotnych. Jest to dla nich alternatywna siedziba względem jeziora Liwia Łuża i otaczającego o rezerwatu. Jezioro Konarzewo jest objęte programem Natura 2000. Gnieżdżące się tu ptaki są objęte działaniami w ramach obszaru specjalnej ochrony ptaków „Wybrzeże Trzebiatowskie” i specjalnego obszaru ochrony siedlisk Trzebiatowsko-Kołobrzeskiego Pasa Nadmorskiego.

Pogorzelica jest usytuowana dokładnie w centralnej części województwa zachodniopomorskiego na Wybrzeżu Trzebiatowskim, które stanowi część Pobrzeża Szczecińskiego. Wieś znajduje się w zasięgu dwóch jezior: Liwia Łuża i Konarzewo. W środkowej części Pogorzelicy zaczyna się obszar intensywnie pokryty wydmami, które ciągną się aż do wschodniej granicy gminy Rewal. Oczywiście najbardziej malowniczo wyglądają wydmy występujące wzdłuż pasa nadmorskiego. Tutaj charakterystyczne są wydmy wałowe, których wysokość osiąga miarę przedziału pomiędzy 6 a 10 m n.p.m. Wokół roznosi się zapach borów sosnowych, które porastają najintensywniej tereny poza centrum wioski. Mamy tu do czynienia z borami suchymi i borami mokrymi, które są umiejscowione na wschód od Pogorzelicy. Jeśli udamy się w kierunku północno-wschodnim natkniemy się na obszar zwany starodrzewem, w którym rosną ponad stuletnie drzewa. W tych rejonach rośnie nie tylko sosna, ale jest to również stanowisko enklawy dębów.

Pogorzelica istniała niegdyś na mapie jako Fischerkaten. Jej mieszkańcy trudnili się rybołówstwem na terenach jeziora Hägersee. Niestety jezioro wyschło i rybacy musieli zająć się rolnictwem. Przez długi czas wioską składającą się z kilku zagród nikt się nie interesował. Ludzie prowadzili tu spokojne osadnicze życie na uboczu. Z powodu kiepskich dróg niewiele osób zaglądało do Pogorzelicy i tym bardziej nikt się nie spodziewał, że ta malutka miejscowość będzie kiedyś chętnie odwiedzana przez wczasowiczów. Dopiero w 1912 r. berliński profesor Spruth zgłębił historię tego miejsca i odkrył jego lecznicze walory. Mikroklimat Pogorzelicy jest wykorzystywany szczególnie w leczeniu chorób górnych dróg oddechowych. Profesor Spruth zawiązał spółkę z firmą ze Szczecina. Wykorzystał wspaniałe tereny porośnięte lasami sosnowymi, aby je sprzedać pod zabudowę domów i domków letniskowych osobom, które chciały uciec od zgiełku większych miejscowości i miast. W efekcie liczba ludności Pogorzelicy wzrosła i zadbano o odpowiednią infrastrukturę drogową.