Port Ustka znajduje się u ujścia rzeki Słupi. Początek portowi dała budowa falochronów po 1337 r. Kiedy Święcowie podpisali umowę o podległości Ustki wobec Słupska jasne stało się, że ma to być port dla Słupska. Falochrony osiągnęły długość 53 m, a w 1419 r. rozbudowano je o kolejne 40 m. Zanim do tego doszło jednak sam Słupsk pełnił funkcję przystani. Prawdziwa rozbudowa portu w Ustce zaczęła się jednak dopiero w latach 1809-10. Pierwszego etapu rozbudowy dokonano w latach 1834-1863, a kolejnego w latach 1864-1903. Port morski w Ustce został formalnie ogłoszony portem w 1961 r. Niszczone niegdyś przez sztormy falochrony wzmocniono w latach 80. i 90. XX w. Port nie należy do obiektów typowo rybackich, jest nastawiony na obsługę ruchu statków turystycznych oraz jednostek sportowych. Morskie przejście graniczne Ustka zostało formalnie ustanowione w 1961 r. Ruch osobowy oraz towarowy jest obsługiwany przez Morski Oddział Straży Granicznej w Ustce.

Ustka wraz ze swoim rozwojem nie pozbyła się starych zabudowań. Wąskie uliczki prowadzą do starej części miejscowości, ale nawet po drodze można zaobserwować typowe zabudowy z przeszłości. Ustkę z innymi grodziskami łączyła droga, wzdłuż której od XI w. budowano chaty rybackie i gospodarstwa rolne. Ich pozostałości kryją się często w podwórzach kamienic. Postęp czasu sprawił, że rolnicze i rybackie chałupy zostały zamienione w domy mieszczańskie, a następnie we wspomniane kamienice. Najwięcej powstało ich w okresie pomiędzy końcem XIX w., a latami 30. XX w. Do wzniesienia ścian budynków używano cegieł, gruzu, a nawet gliny i trzciny. Był to tzw. mur pruski, czyli ściana szkieletowa zwana też szachulcową. Szachulcowa zabudowa jest dziś zabytkiem architektonicznym Ustki.

Po rozbiórce kościoła św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja Ustka nie pozostała bez świątyni. Już w 1885 r. w miejscu, gdzie miał powstać nowy kościół wmurowano kamień węgielny. Prace nad obiektem nadzorował Franz Draheim. Budową organów zajął się natomiast Völkner. Jego dzieło przed uroczystym otwarciem świątyni w 1888 r. zostało sprowadzone z kościoła NMP ze Słupska. W XIX w. kościoły były nacechowane stylem neogotyckim, tak też było w tym przypadku. Stary kościół posiadał 200 miejsc siedzących, co przy 800 nowego było niewielką liczbą. Pierwotnie budowla znajdowała się poza Ustką, jednak w miarę rozrastania się miejscowości znalazła się w jej ramach. Do dzisiaj możemy podziwiać ówczesne organy dzieła Völknera. Do wnętrza kościoła Najświętszego Zbawiciela został przeniesiony krucyfiks z kościoła św. Mikołaja. Pochodzi on z 1752 r. Na uwagę zasługuje również witraż przedstawiający Chrystusa ratującego św. Piotra z morskich fal. Zachowały się też dwa obrazy z XVII w. Jeden z nich obrazuje Ukrzyżowanie, a drugi rodzinę u stóp Chrystusowego Krzyża.